Aardappels

Verloren zoon in Groningen

Na jaren
verslaafd te zijn geweest
was hij afgekickt
en keerde
terug naar huis.
Vader zag hem
en riep:
Moeder, kijk eens
wie daar aan komt,
onze Rinus.
Dan heb ik vijf aardappels
te weinig geschild,
antwoordde zij.

Rense Sinkgraven

Denkend aan Ter Balkt

En dan vooral aan zijn gedicht Elegie van de varkens. Het gedicht eindigt als volgt:
'O jammer van de getemde
varkens, zij zijn de dichters onder de dieren,
melancholiek en van weinig nut totdat aan de muur
afgebrand, hun speklaag openklapt als een elegie.'
Dit is vrees ik ook gebeurd (of gaat gebeuren) met dit aaibare Mangalica wolvarken in Limburg. Hij keek me ook een beetje achterdochtig aan en dat begrijp ik heel goed.

Dichter van Geluk: Wouter Godijn

Wouter Godijn © Ronald Hoeben

Wouter Godijn’s laatste roman werd genomineerd voor de AKO-Literatuurprijs. Hij is niet alleen romanschrijver, maar ook een van de belangrijkste hedendaagse dichters. Dinsdag 2 september om 12.30 uur is hij de eerste Dichter van Geluk van het nieuwe seizoen. Hij gaat met gastheer Rense Sinkgraven in gesprek over zijn favoriete poëzie, zijn nieuwe dichtbundel die gaat verschijnen én over geluk. Actuele bundels passeren de revue en het Geluksgedicht van de Maand wordt voorgedragen. Koffie en thee worden geserveerd en de toegang is gratis. Dichter van Geluk vindt plaats op de 1e verdieping van de Centrale Bibliotheek, Oude Boteringestraat 18.

Wouter Godijn
De op 31 juli 1955 te Amsterdam geboren Wouter Godijn toog medio jaren zeventig naar Groningen vanwege een geliefde. De geliefde is verdwenen, maar Godijn is in Groningen gebleven. Hij debuteerde in 1997 niet met gedichten, maar met een roman: Witte tongen. In de daaropvolgende jaren ontwikkelde hij zich in snel tempo tot een van de belangrijkste hedendaagse dichters. Met zijn laatste dichtbundel Hoe HH de wereld redde won hij de Jan Campert-prijs. Zijn laatste roman Hoe ik een beroemde Nederlander werd was genomineerd voor de AKO-literatuurprijs. In 2015 verschijnt zijn volgende dichtbundel.

Mooi heuvelland!

Zuid-Limburg is ongeëvenaard prachtig. Hierbij een sfeerimpressie.

Alle foto's © Liesbeth Annokkee 

De Dode Dichters Almanak mag niet verdwijnen, teken de petitie!

Het enige poëzie-programma dat de Nederlandse televisie kent dreigt het loodje te leggen. De netmanager van Nederland 2 heeft De Dode Dichters Almanak te kennen gegeven dat hij het programma op zal heffen.

Een uniek podium voor Nederlandstalige poëzie dreigt te verdwijnen. Dat mag niet gebeuren. Teken daarom de online petitie op http://www.petitie24.nl/petitie/212/red-de-dode-dichters-almanak. Hou de dode dichters in de lucht! En wellicht - wat Wim Brands suggereerde - uitbreiden met levende dichters. Kortom: De Dichters Almanak.

 

Meneer Nilsson ziet het zonnig in

© Liesbeth Annokkee

Graf van Bobby Fischer

Vorige week kwam ik Evert Janse tegen van Oog tv die ik vertelde over het NK Schaken en mijn Bobby Fischer gedicht. Hij vertelde mij dat hij foto's had gekregen (via zijn buurman Egbert) van het graf van Fischer. Daar bleek weer een wonderlijk verhaal aan vast te zitten, ik bedoel aan Fischer's begrafenis. Het stond zo in het NRC (en er is een mooi artikel hierover verschenen in het schaakblad Matten).

'Bobby Fischer, de voormalige Amerikaanse wereldkampioen schaken die vrijdag in Reykjavik aan de gevolgen van een nieraandoening overleed, is gisterochtend begraven op een kleine begraafplaats nabij het dorp Selfoss, zo’n zestig kilometer van de hoofdstad van IJsland.

Slechts vijf mensen, onder wie zijn Japanse vriendin Miyoko Watai, waren aanwezig bij de begrafenis. De vriendengroep die Fischer naar het eiland haalde waar hij het staatsburgerschap verkreeg, waren afwezig omdat ze niet waren geïnformeerd. Zij spraken zondag nog over een begrafenis voor Fischer op de nationale begraafplaats in Thingvellir. Het land waar Fischer begraven is, is eigendom van een familielid van een vriend van Fischer. Er was daarom geen toestemming nodig van de kerk om hem daar te begraven.

Fischer, die 64 jaar oud werd, regelde zijn begrafenis zelf in overleg met zijn buurman in het appartementsgebouw waar hij woonde. Deze buurman had hem enkele malen meegenomen naar de afgelegen begraafplaats nabij een grote rivier. Ook voor de dominee van het kerkje was Fischers begrafenis een complete verrassing.'

© Egbert